Somewhere between IDM, breaks, and Anticon’s idiosyncratic take on hip-hop lurks Antimc, a young man shredding up guitars and making bleepy beats all on his lonesome. Although this album veers wildy between styles, there’s much to enjoy. The opening freak-out of “Ten Days Out” moves from glitching beats to an atmospheric cLOUDDEAD drift before climaxing in what sounds like the theme tune to a cop show from the future. It’s marvellous. The shift in styles is refreshing, but also a little jarring at times. Where acts like Subtle have got this post-everything shtick down, Antimc’s experiments are a mixed bag; “Cesspool City,” for example, sounds uncomfortably like Bodyrockers, while “The Nogoodnick” just misses scoring a computerised anti-folk hit. That said, if the boy can produce more like the elegiac electro of “… Or I May Just Dream (My Life Away),” he’ll be lapping up praise from all and sundry. - Matthew

Antimc’s debut album skips between genres so quickly that it’s hard to say whether his music feels more at home next to the new Busdriver album or with post-rockers like Mogwai or Explosions in the Sky. However, regardless of genre locale, Antimc’s geographical location could not be clearer. It’s a Los Angeles/West Hollywood record that encompasses the aesthetics of the city’s many diverse scenes, from rap to noise to electronica and indie pop. Throughout the album, Antimc’s production shines, from his electronica tracks (such as “Ten Days Out” and the incredibly cheerful “What Were We So Afraid Of?”) to hip-hop tracks which feature production more impressive than most of the Neptunes’ recent catalog (see “Canadian Dream”). — James Meiser

The NYCD Blog from early November lists some CD releases dropping the first couple weeks of the month. They even shouted out the kid…

Also on the horizon for next week are these hysterically named hip-hop CDs:

ANTI MC - IT’S FREE BUT IT’S NOT CHEAP.
LIL BOOSIE - BAD ASS MIX TAPE.
RP COLA - ACT LIKE YOU KNOW.
SMIGG DIRTEE - RESUME.
FATT BIGG - KILLIN’ MYSELF TO DIE.

Holla at me and my dudes. YES!

As another one of the insanely-talented producers currently quartered at Mush Records, Antimc has a long record of fruitful collaborations; for example, with Radioinactive, MURS, Boom Bip & Busdriver, to name a few. Somewhat unfairly, though not unexpectedly, his solo production work hasn’t received near the attention of his other projects. Such is often the burden of being part of such an intimate (incestuous, one might argue) and prolific collective. It’s hard to say whether It’s Free, But It’s Not Cheap will change this or not, but it is certainly the most mature and most fully-conceived album Antimc has released to date. Where It’s Free, But It’s Not Cheap succeeds most obviously is in its variety. Antimc is never content to sit on one stale stylistic conceit for long. Rather, he allows himself the freedom to flit between mellow instrumental interludes, straight-up hardcore hip-hop, and electronically-enhanced folky ditties, with hardly a thought to the possible sonic conflicts that might arise. That such conflicts never do present themselves can only be attributable to the unerring ear and deft hand of the producer.

“Ten Days Out,” serving as a sort of overture, slides from staticy, beat-oriented breakdowns to soft post-rock jamming during its seven minutes. After this opening intro instrumental, Antimc immediately subverts the listener’s expectations, crafting, in “Cesspool City,” a Rage Against the Machine-style metal/rap hybrid rant featuring Anthony Anzalone of the Tucson-based garage-punk outfit, The Mean Reds. The stylistic oddness of the record is immediately enhanced on “Bellies Full of Rain,” a skittery, off-kilter not-quite-hip-hop rag featuring the unique vocal skills of Busdriver. “Canadian Dream” solidifies the hip-hop side of It’s Free, But It’s Not Cheap, supporting a solid flow by Cadence Weapon with an old-school breakbeat and bubbly synth lines. This is followed immediately by “The Nogoodnick,” a folky collusion with bedroom-pop whiz-kid Andrew Broder (aka Fog), which rivals “The True Believer” as the best track on the record. This latter is It’s Free, But It’s Not Cheap’s most straight-forward composition, consisting of a solid beat, crafty mystery-music melodies and an amazing vocal performance by Saafir. The album is rounded out by the several instrumental meditations – interpolated between the tracks with guest vocalists – each of which adheres to its own stylistic regimen, adding variety without detracting from the unity of the whole.

It’s rather rare for a producer to be able to hold together an album consisting of such stylistic extremes. Often, records with such ambitions come off sounding scattershot, even if all the tracks are equally good or interesting. It’s Free, But It’s Not Cheap suffers from the opposite syndrome: though not all of its tracks are of the same quality individually, they all behave as if they belong, integrally, to this album, which is to the record’s benefit in the long run, as it turns out to be far more than the sum of its parts. If It’s Free, But It’s Not Cheap doesn’t bring Antimc more attention as a solo artist, at least he can rest assured that his status as a producer will only grow with time. - Sam Wharton

Antimc je producent, na jehož sólo album pečlivě čekám od jeho spolupráce s Radioinactive a vlastního sólo EP. Chvíli to trvalo než se tenhle usedlík z Los Angeles k vydání konečně rozhoupal. Výsledkem je listopadové It´s Free But It´s Not Cheap na Mush Records. Na úvod je asi správné upozornit, že Antimc na něco jako hip hop žánr moc nehraje. Už jen fakt, že deska vychází na Mush, samo o sobě docela napoví. Oficiálně je pak It´s Free But It´s Not Cheap popsáno jako kolekce post-rocku, parket plnícího hip hopu a elektroniky a v podstatě to sedí.

Na albu je šest hostů, přičemž tři klasičtí MCs – Busdriver, Cadence Weapon a Saafir – a tři vokalisté – Anthony Anzalone z Mean Reds, Andrew Broder z Fog a Mark Mitchell z Clue to Kalo. Vše je v dobré rovnováze, protože zbytek tvoří tři čistě instrumentální věci a typ tracků na albu se pravidelně střídá.

Nemám problém s žádnou skladbou. Ani s těmi odvážnějšími jako je “Cesspool City“ s Anthony Anzalone. Dokonce i hodně specifické “The Nogoodnick“ s Andrew Brodem se mi poslouchá docela dobře a to i přes to, že tvorbu Fog obecně příliš nemusím. Hodně kvalitní je “The True Believer“ (které si mimochodem můžete poslechnout v sekci multimédia). Jedná se o klasickou hip hop rychtovačku, kde hostuje Saafir.

Antimc je hodně svůj. Některé nástroje si hraje sám, něco jede čistě z počítače. Sám jako hip hop producent nevypadá a ani se za něj nepokládá, takže těžko čekat, že si s ním budete na allhiphop.com číst příští týden rozhovor. To ale z kvality It´s Free But It´s Not Cheap nic neubírá, protože třeba instrumentální “Single Life“ symbolizuje příjemný poslech.
Podle mne se jedná o dobře vyvážené album všemi směry, které pro vás, pokud jste otevřeni věcem jako Mush či Anticon, představuje velmi dobrou volbu. THREE AND A HALF STARS - Lukas

Op 16 november 2006 stierf een van de belangrijkste en invloedrijkste economen van de voorbije eeuw: Milton Friedman. Friedman was een rabiate voorvechter van de vrijemarkteconomie en monetarist. Ronald Reagan, Margaret Thatcher en Augusto Pinochet behoorden tot zijn bekendste volgelingen. Hun motto had “It’s Free, But It’s Not Cheap” kunnen zijn.Toch wil Matthew Alsberg, beter bekend als Antimc, geen doorwrocht traktaat rond de voor- en nadelen van een te ver doorgedreven vrije markt voorschotelen, maar gewoon zijn liefde voor hiphop en muziek tout court uiten. Hoewel It’s Free, But It’s Not Cheap het debuut van Antimc is, werkte hij in het verleden al mee aan Free Kamal van Radioinactive en was hij lid van Boom Bips livegroep.

Met dergelijke referenties op zak mag het niet verwonderen dat ook Antimc debuteert met een mix van hiphop, electro en een vleugje rock, en is het al evenmin verbazingwekkend te noemen dat verschillende undergroundhelden en nobele onbekenden producer Antimc een handje — of beter: mondje — komen toesteken. In de juiste kringen vertoeven helpt wel degelijk.

Maar uiteraard zijn het in de eerste plaats de instrumentale nummers die moeten bewijzen wat Antimc in zijn mars heeft. Opener “Ten Days Out” maakt onmiddellijk duidelijk wat de dominante stijlen van het album zullen zijn: electro en hiphop. “What Are We Afraid Of?” voegt daar weinig aan toe, net als “Single Life.” In deze instrumentale tracks is het vakmanschap wel duidelijk te horen maar jammer genoeg vallen de nummers zonder vocale ondersteuning gewoon te licht uit om echt te boeien.

De twee bekendste gasten op het album zijn Busdriver en Fog. De eerste mag op “Bellies Full Of Rain” zijn ondertussen bekende frenetieke rapstijl meten met een zwaar op zweverige electro steunende track. De opgejaagde ritmes die Busdriver op zijn eigen platen hanteert, worden dan ook achterwege gelaten voor een meer laidback track die wonderwel past bij de rhymes van de man. “Nogoodnick” met Fog start als een eerder doorsnee singer-songwritertrack met een vreemde kersttoets (belletjes) die percussiegewijs steeds verder ontspoort, maar tegelijk doorsnee en vreemd blijft klinken.

Met “True Believer” wordt gerefereerd aan old schooltracks met een heldere drumsound en soepele bassample. De geest van Pete Rock dwaalt door het hele nummer. “Or May I Just Dream (My Life Away)” incorporeert de psychedelische Madchestersound met behulp van Clue to Kalo. Het nummer is samen met “Nogoodnick” het enige echte buitenbeentje op een plaat die te veel binnen de lijntjes blijft kleuren.

De relatief onbekende Cadence Weapon mag op het spacy “Canadian Dream” het beste van zichzelf geven. De jonge mc roept soms herinneringen op aan een bezadigde Busdriver en mist nog te veel een eigen geluid om echt te beklijven, maar elk talent moet de tijd krijgen om te rijpen. Het opgefokte “Cesspool City” krijgt de steun van Saafir, het nummer haalt zowaar het beste in de mc naar boven en overstijgt moeiteloos de nummers van Saafir’s Good Game: The Transition. Antimc kiest opnieuw voor een spacier toets, die handig de clichés van het genre ontwijkt zonder avant-gardistisch te klinken.

Wie aandachtig naar It’s Free, But It’s Not Cheap luistert, hoort al snel wat er aan de plaat schort en beseft meteen waarom ze niet voldoende beklijft. Antimc past namelijk te vaak hetzelfde trucje toe om een album lang de aandacht vast te houden. Zijn debuut draagt de kiemen van een belofte in zich maar mikt nog te veel op middelmaat. De impact van een Milton Friedman zal hij op deze manier dus niet bereiken, maar het is maar de vraag of dat ooit zijn doel was. - Jurgen Boel

Antimc (aka Matthew Alsberg) first came to public attention while producing tracks for his and Radioinactive’s 2004 album Free Kamal. The disc was a hip-hop-centric hodgepodge of dub, astral jazz, ethnodelia, warped easy listening and other quirky marginalia that has long been Mush Records’ steez. Now with his debut album, It’s Free, But It’s Not Cheap, Antimc spreads his creative wings. Disc opener “Ten Days Out” is as inventive as RJD2’s finest efforts on Since We Last Spoke, with its stuttering funk rhythm embellished by chillingly beautiful vibes, bold horns and glitchy, twitchy textures. From there, Antimc cavalierly tears through stuttery punk rock; prog-funk rap (with Busdriver); Dylan-esque folk-rock (with Fog); mellow, Tortoise-like post-rock; dreamy, glazed, post-shoegazer bliss (with Clue to Kalo); and more. While Cheap isn’t perfect, it is an ambitious attempt to broaden underground hip-hop’s parameters. FOUR STARS - Dave Segal

It’s Free, But It’s Not Cheap reached up to #5 on the !Earshot Canada Hip-Hop Chart. I must say this is probably completely owing to Cadence Weapon’s performance on the record. Thanks to everyone at a radio station who’s call letters begin with a “C” for playing my jernts.

The fellas of Point Blank have posted a list of “Things I Was Cool With in 2006” on Japanese street fashion/culture hotspot Honeyee. I was honored with the # 16 spot, nestled  oh so comfortably between donuts and TV juggernaut Lost.

Andrew Parks of Devil in the Woods Magazine checked out the Busdriver “Kill Your Employer” remix I did, and quite liked it, thank you very much. He has posted it up on the DIW blog, the internet sister site of one of indie music’s finest periodicals.